Strefy zagrożenia wybuchem gazów i pyłów, ocena zagrożenia wybuchem, dokument zabezpieczenia przed wybuchem (DZPW) i dyrektywa ATEX.
Strefy zagrożenia wybuchem klasyfikuje się według tego, jak często i jak długo występuje atmosfera wybuchowa. Dla gazów, par i mgieł są to strefy 0, 1 i 2, a dla pyłów palnych — strefy 20, 21 i 22. Klasyfikacja decyduje o doborze urządzeń w wykonaniu przeciwwybuchowym Ex.
Ocena zagrożenia wybuchem (OZW) wskazuje pomieszczenia zagrożone wybuchem, wyznacza strefy zagrożenia wybuchem i identyfikuje źródła zapłonu. Wymaga jej rozporządzenie MSWiA z 7 czerwca 2010 r. w obiektach, w których prowadzone są procesy z użyciem materiałów mogących utworzyć atmosferę wybuchową.
Dokument zabezpieczenia przed wybuchem (DZPW) sporządza pracodawca, gdy w miejscu pracy może wystąpić atmosfera wybuchowa. Obowiązek wynika z rozporządzenia Ministra Gospodarki z 8 lipca 2010 r., które wdraża dyrektywę ATEX 153 (1999/92/WE).
Pomieszczenie uznaje się za zagrożone wybuchem, gdy może w nim wytworzyć się mieszanina wybuchowa o przyroście ciśnienia przekraczającym 5 kPa. Status ten pociąga za sobą wymagania budowlane i techniczne, m.in. powierzchnie odciążające oraz odpowiedni dobór instalacji.
Nazwa „ATEX” obejmuje dwie powiązane dyrektywy UE. ATEX 114 (2014/34/UE) dotyczy producentów urządzeń przeznaczonych do atmosfer wybuchowych, a ATEX 153 (1999/92/WE) — pracodawców odpowiedzialnych za bezpieczeństwo pracy w takich miejscach.